Całe życie na deskach
21 listopada 1976 roku na ekranach nowojorskich kin pojawił się film o człowieku, którego nikt nie traktował poważnie.
Nie był produktem wielkiej sportowej machiny. Nie miał imponującego rekordu, medialnego zaplecza ani nazwiska, które otwierałoby wszystkie drzwi. Był bokserem z Filadelfii, który na co dzień dorabiał jako windykator dla miejscowego lichwiarza. Pewnego dnia zaproponowano mu walkę z mistrzem świata, Apollo Creedem. Tak oto świat poznał Rocky’ego Balboa.
Rocky miał przegrać. Właściwie wszyscy o tym wiedzieli. Sam Apollo Creed potrzebował przeciwnika, który dobrze wyglądałby na plakacie, nie naruszał jego reputacji i pozwolił mistrzowi urządzić widowisko. Wybór padł na boksera z drugiego szeregu. Człowieka, który miał jedną zasadniczą wadę: nie wiedział, że według statystyki powinien się poddać.
Pięćdziesiąt lat później, dokładnie w rocznicę nowojorskiej premiery filmu, Wisła Kraków przyjedzie do Radomia na spotkanie z lokalnym klubem. Porównywanie piłkarzy do bohaterów filmowych bywa ryzykowne. Futbol ma przecież własną mitologię, a piłkarze, w przeciwieństwie do Rocky’ego, nie muszą codziennie o świcie biegać po schodach i okładać kawałka zamrożonego mięsa. Chociaż, patrząc na niektóre wyniki, być może nie byłoby to najgorsze rozwiązanie.
Wisła jest klubem, który niesie ze sobą ciężar własnej historii. Trzynaście mistrzostw Polski, europejskie wieczory, wielkie nazwiska, kibice… Jest jednak w tej historii rozdział, który przypomina przekleństwo. Biała Gwiazda nigdy nie wygrała z Radomiakiem.
Po pierwsze zwycięstwo w 120-letniej historii.
To sytuacja dość osobliwa. Klub, który potrafił mierzyć się z europejskimi potęgami, który zna słodki smak zwycięstw i gorzki jak piołun smak rozczarowań, nie potrafi znaleźć sposobu na Radomiaka.
Nie ma patentu i już.
Wisła ma wszystko, co powinno pomagać w wygrywaniu: historię, markę, kibiców, medialną i marketingową machinę. Ma też ten radomski kamień w bucie.
Radom czeka na krakowskiego Rocky’ego. Gospodarze mają prosty plan: wyjść na boisko, zagrać swoje i dopisać kolejny rozdział do statystyki, która dla kibiców Wisły jest horrorem. W Radomiu nie potrzebują wielkiej filozofii. Wystarczy im kolejny mecz bez porażki z Białą Gwiazdą. W sporcie czasami tyle wystarczy, żeby człowiek zaczął wierzyć, że ma do czynienia z przeznaczeniem.
W filmie Johna G. Avildsena najważniejszy nie był sam wynik walki. Rocky nie zdobył mistrzostwa świata. Nie pokonał Apollo Creeda. Przetrwał piętnaście rund. Dla niego było to zwycięstwo. Dla Apollo – być może nieco kłopotliwy wieczór w pracy.
Wisła nie może jednak przyjechać do Radomia z zamiarem przetrwania. Nie jest bokserem z drugiego szeregu, który dostał życiową szansę. Jest klubem, który ma obowiązek grać o zwycięstwo. Nie potrzebuje moralnego sukcesu ani pięknej porażki w ostatniej akcji meczu.
Potrzebuje trzech.
Trzech punktów.
Może właśnie dlatego 50. rocznica premiery “Rocky’ego” jest dobrym momentem, żeby napisać nowy scenariusz o tym, że statystyka nie jest wyrokiem, choć czasami bardzo się stara, żeby za taki uchodzić.
Radom będzie miał swój ring, choć zamiast lin będą bandy reklamowe, zamiast gongu – gwizdek sędziego, a zamiast Apollo Creeda – jedenastu piłkarzy w zielonych koszulkach. Nie będzie też schodów w Filadelfii, choć kibice Wisły z pewnością chętnie zobaczyliby, jak ich drużyna wspina się po nich w drodze na stadion.
Jest jednak jedna rzecz, którą warto zabrać z historii Rocky’ego do Radomia: przed pierwszym gongiem nie ma sensu rozstrzygać, kto zasługuje na zwycięstwo. Trzeba je sobie wywalczyć.
Rocky miał piętnaście rund. Wisła ma dziewięćdziesiąt minut. Wystarczająco dużo czasu, żeby wreszcie Statystyka, ta Wielka Oszustka Świata, i nam zaczęła sprzyjać!
A jeśli po wszystkim okaże się, że Wisła zaliczy gong, pozostanie nam przynajmniej świadomość, że Statystyka ma słabość do Radomia. Tak jak my do Wisełki.
